Nie chciał wyjawić tajemnicy spowiedzi, zginął w wodach rzeki Wełtawy - historia zapomnianej figury Świętego Jana Nepomucena z Racławic Śląskich, który jest patronem mostów
Król Czech Wacław IV podejrzewał, że jego druga żona Zofia nie jest z nim do końca szczera w pewnych sprawach. Postanowił uwięzić trzech spowiedników królowej i torturami wymusić na nich wyjawienie tajemnicy spowiedzi, by poznać grzechy swojej żony. Jednym z uwięzionych był Jan Nepomucen, który mimo straszliwej katorgi sekretu nie zdradził. W efekcie wyczerpany torturami Jan został wrzucony do rzeki Wełtawy, gdzie zginął. Po kilkuset latach od tamtych wydarzeń spowiednik został świętym, a w wielu miejscach (kościołach, czy kaplicach) pojawiły się jego wizerunki. Jeden z nich znajduje się w Racławicach Śląskich.
W 2004 roku Andrzej Dereń i Grzegorz Weight z Tygodnika Prudnickiego opisali w jednym z Roczników Ziemi Prudnickiej figury i krzyże poświęcone Świętemu Janowi Nepomucenowi, które znajdują się na terenie naszego powiatu. Artykuł zaciekawił mnie do tego stopnia, że na jego bazie przeczytałem kilka materiałów poświęconych tej jakże ciekawej postaci. W artykule zamieszczonym w Roczniku wymienionych było łącznie kilkadziesiąt wizerunków Nepomucena umiejscowionych w różnych miejscowościach: Prudniku, Głogówku, Białej, Dytmarowie itd. Uznałem, że owe opracowanie wyczerpało temat dogłębnie i przyjąłem za pewnik, że w tak dużej miejscowości jak Racławice figury Nepomucena nie ma. Pewnego dnia Piotr Kopczyk z Głubczyc, który również czytał wspomnianą lekturę powiedział mi, że w Racławicach figura świętego jest. Wskazał nawet dokładne miejsce, gdzie należy jej szukać. Tyle razy patrzyłem na nią jednak dopiero niedawno zorientowałem się, że to Święty Jan Nepomucen.
Jan urodził się w miejscowości Pomuk (dziś Nepomuk) niedaleko Pilzna (obecne Czechy) między 1340, a 1350 rokiem. Święcenia kapłańskie przyjął w 1380 roku. Został kanonikiem przy katedrze Świętego Wita w Pradze. Jego talent i inteligencja została szybko doceniona. Dziewięć lat po święceniach mianowano go wikariuszem generalnym arcybiskupa praskiego Jana co w praktyce oznaczało, że w dawnych Czechach po arcybiskupie był najważniejszą postacią kościelną.
