Dawno temu, a był to sierpień, pewna stara mateczka zbierała kłosy pszenicy na jednym z pól w okolicy rzeki Osobłogi i wzgórza łączącego naszą wieś z Pomorzowicami. Chciała upiec ciasto, bo sama nie miała pieniędzy na zakup potrzebnych produktów. Wracała polną, zakurzoną drogą do Racławic. Szła powoli, ponieważ od schylania bardzo bolały ją plecy. Wędrowała tak od okolicy nasypu kolejowego do zapory na górnym młynie. Przeszła obok kamiennego wiaduktu kolejowego nad rzeką Osobłogą. Kiedy mateczka dotarła do zapory, to ochłodziła swoje obolałe nogi w wodach rzeki. Po krótkim odpoczynku zabrała zebrane kłosy i przeszła na drugą stronę zapory. Zobaczyła tam w zaroślach czerwoną chustkę trzepoczącą na letnim wietrze. Kobieta chciała złapać tę chustę, ale im bardziej się starała, tym bardziej chustka zmieniała położenie i prowadziła do niebezpiecznego miejsca rzeki. Kobiecie przypomniało się wtedy, że kiedyś słyszała o Wodniku. Złośniku, który za pomocą podobnych przynęt zwabia ofiary do swojego wodnego świata. Mateczka odkrzyknęła: »nie dostaniesz mnie«. Zostawiła chustkę i poszła swoją drogą. Po chwili chustka zniknęła.

Wodnik grasował również na dawnej szkolnej łące w pobliżu nieistniejącej już bażanciarni. W dawnych czasach wielu mieszkańców Racławic Śląskich pracowało w klisińskim browarze lub w tamtejszym pałacu. Wracali do swoich domów poprzez drewnianą kładkę przerzuconą gdzieś nad rzeką Osobłogą. Okolica była wtedy obrośnięta niebezpiecznymi zaroślami, które zasłaniały koryto rzeki, głębokie w tamtym miejscu.