Była pewna matka gromadkę dziatek miała wielką nadzieję w nich pokładała. Choć ciężko wychować było jej ich lecz cały świat widziała w nich wiele trudu, wiele troski przeżyła i nie raz noc w dzień zamieniła aby z robotą podążyła ale wciąż nadzieją żyła, że doczeka takiego dnia, że każde dziecko z siebie jej wszystko da lecz nie wiedziała o tym, że nie spełni się nadzieja i zawiedzie się potem grunt że ich wychowała, swoje zdrowie i życie dała, poświęciła swoje noce nieprzespane, bo były one dla niej kochane. Kochała ich całym sercem, całą duszą i powtarzała moje dzieci dobre być muszą, że wyrosną na ludzi porządnych. Matka nie będzie miała obaw żadnych, że zdobędą wykształcenie, lecz były z nich i lenie uczyć się nie wszystkim chciało. Do kieliszka też się zaglądało, a gdy swój wiek osiągnęli i własną drogą życia iść musieli, wtedy zrozumieli, jakie błędy popełniali. Matka wciąż czuwa na straży, czy im się wiedzie, czy im się darzy. Matka, strażnik niestrudzony, a ilekroć złym słowem zapłacony. Choć to boli ją i gnębi ukrywa to wszystko w sercu głębi. Nikomu się nie żali, nie narzeka, tylko wzdycha, tylko czeka. Czeka dniem, czeka nocą, aż nie raz jej oczy łzą się zapocą. Coś kryje się zatem. Syn matce staje się katem. Bluźni, popycha, łaje, szatanem się staje i taką matce zapłatę daje i nie pomyśli o tym, że to samo otrzyma z powrotem, bo też swoje dzieci ma i któryś z nich to samo da. Bo od wieków nie słyszano, żeby długi nie spłacano i wtedy wspomni i wtedy zrozumie, kiedy jej kości złożą w trumnie i będzie wołać o przebaczenie, wtedy będzie późno i nic się już nie zmieni. Będzie go sumienie żarło dniem i nocą. Księżyc mu drogi nie oświeci, ani mu gwiazdy nie zamigocą. Pochmurnym dniem jego życie się stanie. Oto tej powieści rozwiązanie. Kto tą powieść czytać będzie niech utkwi mu w pamięci, że pewna matka żal swój na papier przyniosła nie posiadając pisarzy rzemiosła.